Rozdział I

 

     Wcześnie wstałam. Nazajutrz miał przyjechać Liam i musiałam posprzątać. Nie mogłam doczekać się spotkania z nim. Nie widzieliśmy się 6 miesięcy. Szybko zjadłam śniadanie. W kuchni znalazłam listę, którą mama przygotowała mi do zrealizowania. Musiałam poodkurzać, wymyć okna, pozmywać, powycierać kurze, wyprasować ubrania, zrobić pranie i upiec ciasto. Trochę tego dużo...
Jednak obie chciałyśmy, aby wszystko było idealne. Mama miała wrócić o 16 ja zaczęłam sprzątać od razu po śniadaniu. Była 10 robiłam wszystko dokładnie żeby było jak najlepiej. Kiedy skończyłam sprzątać była 12, więc zostały 4 godziny do powrotu mamy. Teraz trzeba było upiec ciasto. Zdecydowałam się na szarlotkę, ponieważ cała rodzina ją uwielbia. Szybko poszło aż sama się dziwiłam że się udała :) Wyrobiłam się ze wszystkim do 15:30 i czekałam na mamę. Byłam bardzo zadowolona ze swojej pracy i ciasta. Kiedy mama weszła do domu była pełna podziwu, ponieważ dom lśnił i wszędzie pachniało moim słodkim dziełem. Po jej zakupach trzeba było rozłożyć podróżną szafę. Nie tylko zaopatrzyła nas w jedzenie, lecz kupiła sobie dużo ubrań. Mi sprezentowała śliczną wrzosową sukienkę z ciemnofioletową kokardą w pasie (nie ukrywam, że zawsze taką chciałam). Pobiegłam do pokoju ją przymierzyć.
     Szybko rozebrałam się ze swoich ulubionych szarych dresów i zaczęłam delikatnie ubierać się w tą śliczną sukienkę. Kiedy tak stałam przed lustrem i spoglądałam na swoje ciało, i to jak wyglądam w niej, doszłam do wniosku, że nie jest do końca tak ślicznie, jak powinno być. Liam pewnie mówiłby, że wyglądałam ślicznie, jak się sami przekonacie czytając dalej. Próbowałam wszystkiego. Na zmianę prostowałam i kręciłam włosy. Dalej źle. Wkładałam szpilki, baleriny, a nawet koturny. Nie pomogło. Stosowałam jeszcze wiele sposobów. W końcu poszłam do mamy, aby mi coś poradziła.
  - Nie wiem czy zauważyłaś, ale nie zapięłaś jej z tyłu, dlatego ci odstaje- powiedziała ze śmiechem.
  Zrobiłam face palma i powiedziałam do mamy
  - Ahh no oczywiście, a już zaczęłam się denerwować, że jest źle uszyta... Lepiej w kręconych włosach czy w prostych? - zapytałam.
  - Zostaw kręcone.
  - Buty na koturnie, baleriny czy szpilki?
  - Hmm myślę że w szpilkach będziesz wyglądała przepięknie
  - Taa mamo nie jestem piękna -powiedziałam ze smutkiem.
  - Co ty mówisz skarbie? Oczywiście że jesteś.
  - Mamuś, dziękuję Ci za to, że tak mówisz, ale popatrz na ten brzuch - powiedziałam pokazując rękoma moje niedoskonałości.
  - Twój brzuch wygląda jakbyś od kilku dni nic nie jadła - usłyszałam głos. Zapewne się domyślacie czyj ;)
  - Liam! Stęskniłam się za tobą - mówiąc to rzuciłam się mu na szyję.
  - Ja za wami też. Co to za kreacja?
  - To miała być niespodzianka, którą jutro włożyłabym, ale przyjechałeś wcześniej.
  - Przepraszam, że ją zepsułem - powiedział smutno.
  - Nic się nie stało - dodała mama. - Zrobiłam ciasto. Chodź spróbować.
  - Ty zrobiłaś ciasto?- nie kryłam oburzenia.
  - Masz rację. My zrobiłyśmy ciasto - poprawiła się.
  - Jasne... - wywróciłam oczami.
  - Chciałbym wam kogoś przedstawić - przerwał Liam.
  - Kogo? - zapytałam.
  - To jest Sophia. To jest moja mama, a to moja kochana siostrunia - mówił rozczochrując moje włosy.
  - Miło mi poznać- powiedziała dziewczyna.
  - Nam również. Zapraszam na ciasto - nadal nie wiem co jej odbiło z tym ciastem.
Wszyscy zasiedliśmy w salonie a mama przyniosła MOJE ciasto.. Ta Sophia wydała mi się trochę dziwna postanowiłam przeprowadzić mały wywiad z nią.
  - Sophia, opowiedz nam coś o sobie - powiedziałam.
  - Nie lubię o sobie opowiadać - odpowiedziała mi z nutką złości.
  - Jak wolisz...
  - Bardzo dobre ciasto - znowu przerwał Liam.
Nie polubiłam Sophi. Jak ją zobaczyłam wydała mi się podejrzana. Po tym jak odmówiła powiedzenia czegoś o sobie jeszcze bardziej... No właśnie. Ja się jej po prostu bałam!
Pomyślałam że będę musiała porozmawiać z Liamem. Zaczekałam na moment, w którym Sophia odstąpiła jego boku i wciągnęłam go do mojego pokoju.
  - Liam- zaczełam - muszę z Tobą porozmawiać.
  - Coś się stało? - zapytał.
  - Chodzi o Sophie... Ona... Jest straszna.
  - Dobry żart Abby. Mów o co chodzi.
  - Już nieważne... - wyszłam z pokoju.
  - Zaczekaj, mieliśmy porozmawiać.
  - Liam to nie był żart ja naprawdę się jej boję - patrzyłam mu w oczy o czekałam na jego reakcję.


              ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
  Rozdział I gotowy. Mam nadzieję, że się podobało. Liczę na komentarz z opinią, tą dobrą jak i złą.
Od tej pory rozdziały są pisane przeze mnie:
tt: @najal__
i Martynę:
tt: @Szempla_95

Jeśli chcesz być informowany zostaw swój user z Twittera. Wpiszę cię w zakładkę "informowani" i powiadomię o każdym nowym poście.